Ik moest het zo goed als alleen dragen (CMV – Deel 2)

<p><strong>Part 2</strong> gaat over wat er daarna overblijft. De emotionele kant. De stilte. Het alleen zijn in een proces dat niemand echt ziet. En de teleurstelling van weinig of geen steun op momenten dat je dat het hardst nodig hebt.</p><p>Dit is geen verhaal over zwakte.<br>En ook niet over sterk zijn.</p><p>Dit is een verhaal over gedwongen stilstand — en wat dat met je doet als niemand echt met je meeloopt.</p><p>Voor iedereen die ooit ziek was, stil kwam te staan, of zich alleen voelde in een proces dat niemand anders begreep.</p>