مهاجران ایرانی و جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران - قسمت اول

<p>قسمت اول از روایتهای مهاجران ایرانی از حال و هواشون در روزهای جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران</p><p><br></p><p>سال ۱۴۰۴ شمسی، برای بسیاری از ایرانیان، سال تلخی پشت تلخی بود. در آغاز سال که حملات اسرائیل و آمریکا به ایران در جنگ ۱۲ روزه رو داشتیم.</p><p>در ادامه هم که مشکلاتی مثل تورم و بیکاری روز به روز فشار بیشتری رو بر زندگی مردم داخل ایران وارد میکردند. بعد هم که دی‌ماه خونین و سرکوب و کشتار مردم در پی اعتراضاتشون به وضعیت زندگی و نبود آزادی‎های اجتماعی و سیاسی و مشکلات دیگه‌ای که سالها باهاش دست و پنجه نرم کرده‌اند.</p><p>و در نهایت هم که شرایط به سمتی رفت که در اسفند ماه، آمریکا و اسرائیل مجددا به ایران حمله کردند و متاسفانه این تجاوز به سال ۱۴۰۵ هم کشیده شده و در زمان ضبط این صحبتهای من، هنوز هم ادامه داره.</p><p>از لفظ تجاوز استفاده کردم، چون فکر میکنم با هر قانون و منطقی به این حملات نگاه کنیم، مصداق بارز تجاوز به خاک یک کشوره. چه از نظام حاکم بر ایران خوشمون بیاد و چه نیاد، آمریکا و اسرائیل به ایران تجاوز کرده‌اند.</p><p>اسمهای دیگه‌ای که بر روی این تجاوز گذاشته میشه، مثل دخالت بشردوستانه، حمله‌ی پیش‌دستانه یا پیش‌گیرانه، کمک به مردم ایران و کلا هر اسم دیگه‌ای، فقط و فقط سرپوشی هستند برای تجاوزی که به خاک ایران شده.</p><p><br></p><p>خروجیش رو هم که داریم میبینیم. از کشتار در مدرسه در میناب و نابود کردن بیمارستان‌ها و مراکز درمانی و امدادی و انبارهای نفت شروع کردند، و با حمله به پتروشیمی و صنایع دارویی و فولاد و نیروگاه برق و نیروگاه اتمی و پل و مراکز علمی و دانشگاهی و فرهنگی و انواع و اقسام زیرساخت‌های غیرنظامی ایران ادامه دادند و هنوز هم دارند ادامه میدند و جنایات جنگیشون رو دارند تکمیل میکنند.</p><p>بیشتر از یک ماه از این تجاوز گذشته، و متاسفانه انگار هیچ پایانی هم برای این وضعیت دیده نمیشه.</p><p>طبق معمول، کشورهای مدعی در دنیا هم جز محکوم کردن حکومت ایران کار دیگه‌ای بلد نیستند.</p><p>گروه‌های ضدجنگ هم فعالیت جدی‌ای علیه این رفتار آمریکا و اسرائیل نمیکنند. ولی در عوض، ایرانیانی هستند که همچنان در خیابانهای کشورهای مختلف، مشغول تکون دادن پرچم متجاوزین هستند و از رهبران متجاوزین تشکر میکنند. صداشون هم اونقدر در فضای مجازی و رسانه‌ها بلنده که امر بهشون مشتبه شده که تعدادشون از مخالفان جنگ بیشتره.</p><p>هر کسی هم حرفی در مخالفت با جنگ بزنه، حتی در حد یه استوری یا نوشته‌ در شبکه‌های مجازی، طوری بهش حمله میکنند و رکیک‌ترین الفاظ رو نثارش میکنند که مجبور به سکوت بشه.</p><p><br></p><p>من فکر میکنم اتفاقا توی یه همچین فضایی، کسانی که با این جنگ مخالف بوده‌اند و هستند، یا حتی کسانی که در ابتدا لزوما مخالف یا موافق نبوده‌اند، ولی الان با این جنگ مخالف هستند و میبینند که ایران داره از دست میره و ویرانی ایران در راهه، باید صدای مخالفتشون با جنگ رو بلند کنند و هر کاری که از دستشون برمیاد بکنند.</p><p>مثلا با گروه‌های ضدجنگ در کشورهای مختلف ارتباط برقرار کنند و فعال‌تر بشند. یا حتی اگه فرصت چنین فعالیتهایی رو ندارند، در فضای مجازی بنویسند و صحبت کنند و مطالب دیگر مخالفان جنگ رو بازنشر کنند.</p><p><br></p><p>من پیامهایی از بعضی از دوستان میگیرم مبنی بر اینکه وقتی صحبتهای مخالفان جنگ رو میخونند و میشنوند، احساس تنهاییشون در این روزها کمتر میشه.</p><p><br></p><p>همه‌مون میدونیم که کسانی که برای مخالفت با جنگ صداشون رو بلند کنند، احتمالا مورد حمله‌ و توهین و هجمه قرار میگیرند. اما فکر میکنم همونطور که سکوت نکردن در قبال کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ وظیفه‌ی ما بود، سکوت نکردن در برابر این تجاوز هم وظیفه‌ی ماست. در برابر انگ و برچسب و توهین نباید پا پس کشید.</p><p><br></p><p>این روزها از دوستان در خارج از ایران خواهش کردم که از حال و هواشون در این روزهای جنگ بگند، تا روایت‌های ایرانیان خارج از کشور رو در این مورد جمع‌آوری و منتشر کنم، در قالب بخش «هجر و رنج» که در دی‌ماه ۱۴۰۴ شروع کردم. البته روایت اونهایی که رسانه‌ای ندارند و صداشون در این فضای سنگینی که موافقان جنگ ایجاد کرده‌اند، کمتر شنیده میشه.</p><p>حداقلش اینه که این روایتها به‌عنوان بخشی از تاریخ شفاهی ایرانیان ساکن خارج از کشور ثبت میشه.</p><p><br></p><p>امیدوارم این روزهای تلخ و سخت هم بگذره.</p><p><br></p><p>به امید آبادی و آزادی و سرفرازی ایران و ایرانیان!</p><p><br></p><p>بخشهای مختلف روایت مهمانان این قسمت:</p><p>00:00 مقدمه</p><p>1:10 حال و هوای روزهای جنگ</p><p>28:15 مشاهدات از وضعیت ایرانیان خارج از کشور</p><p>44:51 فکر میکنی در این روزها چه باید کرد؟</p><p><br></p><p>#جنگ #ج