De Omslag #3: Theater als troost

In Nederland maken mensen meer theater dan dat er mensen naar het theater gaan. Beetje kromme zin, maar het moet wel gezegd: amateurtheater is nog steeds een vrij bloeiende kunstvorm, zeker buiten de grote steden. Mogelijk is het niet de meest jonge en diverse kunstvorm van het land, al compenseren de vele jongerentheaterscholen dat weer.

Meestal zijn voorstellingen, in hun vrije tijd gemaakt door mensen die hun geld verdienen met een gewone baan, ook niet bedoeld voor een groot, landelijk publiek. Soms zijn zulke voorstellingen er wel, zoals bij Leidse amateurs die ik goed ken, en toen ik een paar weken geleden ging kijken bij ‘Om te beginnen bij het begin’ had ik wel zo’n voorstelling te pakken.

Ouderdom

Het stuk past in een ontwikkeling die onvermijdelijk is: we leven steeds langer, en de mensen die in de grote bloeitijd van het amateurtheater, in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, met hun kunst begonnen, krijgen te maken met ouderdomsverschijnselen, zoals dementie. Hoe werkt zoiets door in de kunst die mensen voor elkaar maken?

De voorstelling die ik in Hoorn meemaakte vertelt het verhaal van een ziekteproces, van zeer nabij verteld door de weduwe van een aan Alzheimer overleden theatermaker. Hoe ga je om met zo’n proces, moet en kan je daar theater van maken? Hoe zit het eigenlijk met euthanasie? Het is niet niks waar deze liefhebbers in hun vrije tijd theater over hebben gemaakt.

Hieronder vind je de hoogtepunten, per moment gerangschikt, voor als je wil zappen.

* Wat is de voorstelling "Om te beginnen bij het begin"? (00:03:13)

* Welke rol speelde Jos van Dijk als inspirator van het Nederlandse amateurtheater? (00:05:01)

* Hoe houd je het veertig jaar vol als amateur?(00:08:08)

* Het ziekteproces (00:20:18)

* Theater als steun bij dementie en de rol van de gemeenschap (00:24:28)

* Het maakproces: rouw, theatrale afstand en de rol van de acteur (00:27:00)