XL | Horken in stropdassen betalen een prijs voor wangedrag

Deze week zat je beursnerd weer diep in Blood Meridian, de bloederige en haast religieuze verhandeling over het Wilde Westen van rond 1850. Amoraliteit wat de klok slaat, zinnen die je in je gezicht schieten: Cormac McCarthy schrijft alsof hij ballet danst met een sloophamer.

De vraag die in zulke boeken omhoog komt is simpel. Krijgt de mens wat hij verdient? Of andersom, betaalt de schurk een prijs voor zijn kwaad? En hoe hoog is die dan?

Deze week kregen we het antwoord. Die prijs is er. Hij bedraagt ongeveer 1 procent meer rente voor bedrijven in het bezit van de haaien van Apollo. Dat is de tweede grote 'alternative asset manager' op aarde na Blackstone, lees: een gigantische private equity en private credit boer met een interne pensioenverzekeraar. Iets meer dan 1 biljoen dollar onder beheer.

Zulke typjes kopen graag private bedrijven met veel schuld, en hangen die schuld dan in dat bedrijf. Dat is de bekende leveraged buyout. Een aantal jaar later verkopen ze de boel en zien de beleggers in het private equity fonds hopelijk een mooie exit tegemoet.

Apollo heeft op dit gebied een nare reputatie opgebouwd.

Door de jaren heen heeft de markt geleerd dat de advocaten van Apollo jou de tent uitvechten als je crediteur bent van een van de bedrijven en een positie inneemt die hen niet zint. Het werd zelfs zo bont dat beleggers in schulden en aandelen eigenlijk niet meer zo happig waren op alles wat Apollo aanraakt. Waar Apollo kwam, daar werden crediteuren genaaid en daar werden zij iets te vaak achtergelaten met lege handen, middels 'liability management exercises' en 'creditor on creditor violence', zoals dat heet.

In 2015 werden bestuurders van het bedrijf op een excuustoertje gestuurd langs grote beleggers, om te melden dat zij, ondanks de vele rechtszaken, ondanks het feit dat ze op dat moment rond de casino's van Ceasar's iedereen zaten te naaien, en ondanks het feit dat niemand ze aardig vond, TOCH wel heel goed zorgden voor leners en beleggers in hun bedrijven!

Want zo'n reputatie kost iets.

Twee hoogleraren, één financiën en één rechten, vroegen zich recent af wat dat eigenlijk doet met contracten. Zij zagen steeds minder vaak de bekende 'chapter 11' procedures, de faillissementen en herstructureringen die je misschien wel kent uit de Amerikaanse media. In plaats daarvan zagen zij de 'liability management exercises' opkomen: bedrijven die bankroet dreigden te gaan, halen dan een nieuwe crediteur binnen die de rest omlaag duwt. Het bedrijf krijgt nog een extra lener, de eerdere crediteuren krijgen minder rechten of minder claims op de geldstromen en activa van het bedrijf, en zo kabbelt het zaakje nog even door.

Wacht even, dachten de bolleboosjes. Waarom passen leners aan bedrijven hun contracten hier niet op aan? Je weet toch dat je tegenwoordig minder claims overhoudt in geval van bankroet en herstructurering? Kortom: als men weet dat men misschien wordt genaaid, waarom dekt men zich dan niet in?

Dat gebeurde wel. Maar anders dan ze verwachten, gebeurde het via de gevraagde rente voor de lening. Wie achteraf misschien wordt genaaid, gaat van tevoren meer geld vragen. In een fascinerende paper beschrijven ze wat dat oplevert. Goed, de paper is misschien bijzonder (men gebruikte AI-modellen om de reputatie van private equity eigenaren in te schatten), maar de conclusie is zo leuk dat Apollo zich genoodzaakt zag erop te reageren.

Bedrijven onder de paraplu van Apollo betalen gemiddeld één procent meer rente om te lenen.