Internationale Solidariteit - Deel 1

Met enorme stappen door de geschiedenis van internationale solidariteit

We beginnen met (het aanstippen van) de geschiedenis van de koloniale veroveringen van Nederland, en met name Indonesië en het verzet daartegen, en daar dan weer solidariteit mee.

Dan kun je niet om de naam Multatuli heen (Eduard Douwes Dekker) en diens Max Havelaar. Maar daarvoor en daarna waren er natuurlijk vele anderen.

Er is een man die het tot zijn levenswerk heeft gemaakt om daar (= over de Nederlandse koloniale geschiedenis) zoveel mogelijk over te schrijven en te archiveren: Ewald Vanvugt, van onder andere Roofstaat en Bloed aan de Klomp.

Een even prachtig als deprimerend boek over de hoogtijdagen van het kolonialisme is Exterminate All The Brutes van Sven Lindqvist. Net in het Nederlands vertaald onder de titel "Uitroeien die Beesten" (De Geus).

Als de eerste echte linkse of anarchistische bewegingen ontstaan, hebben die soms oog voor het lot van de 'koloniale onderdanen'. Een voorbeeld is Louise Michel die met de opstandige 'Kanaken' meevecht als ze op strafkamp in Nieuw Caledonië zit.

Ook de campagne voor Sacco en Vanzetti in Nederland heeft oog voor het feit dat ook Nederland politieke gevangenen heeft, in Boven Digoel.

De anarchisten in de VS, met Emma Goldman voorop, waren de enigen die opkwamen voor de Chinese 'gastarbeiders' die massaal uitgewezen werden. Het verklaart gedeeltelijk waarom begin 1900 ineens het anarchisme ook in China opduikt.

Daarna ontstaan internationale anarchistische en communistische netwerken, waarin internationale solidariteit (in ieder geval in eigen kring) vanzelfsprekend is. Het verhaal van de anarchistische internationale syndicalistische netwerken is veelal onbekend. Het boek Black Flame gaat erover.

En dan de Spaanse Burgeroorlog. Ook uit Nederland gaan velen letterlijk meestrijden. Communisten laten zich later door Moskou aanzetten om de verkeerde kant op te schieten. Lees Orwell (en vele anderen) erover.

De 2e Wereldoorlog zet vervolgens alles op zijn kop, maar het einde daarvan betekent ook het einde van de oude Koloniale Wereldorde. Het tijdperk van de antikoloniale strijd breekt aan, en binnen de koloniale mogendheden die van solidariteit daarmee (als het goed is).

Nederland weigerde de onafhankelijkheid van Indonesië te accepteren en begon een Speciale Militaire Operatie, oh nee Politionele Acties. Leden van linkse organisaties weigerden mee te doen. Eerder al was er de muiterij van de Zeven Provinciën, dat in 1933 werd gebombardeerd door de eigen regering, met als resultaat 23 doden.