Je hart openen voor een tornado

Misschien ken je het: een cliënt die moeizaam contact maakt, tussen sessies lastig is, bij elke stap schuurt. En jij denkt: ik wil je helpen, maar maak het me dan ook een beetje makkelijker.

Het lastige is dat dat precies het probleem is waarvoor diegene bij jou komt. Je kunt van een cliënt niet vragen dat hij zijn probleem even opzij zet omdat je hem wil helpen met dat probleem.

In aflevering 4 praten Suze, Karen en Carine over boosheid — van cliënten, van patiënten, en van henzelf. Over wat er in jou gebeurt als iemand woedend op je wordt en waarom je instinct je dan zo vaak in de verkeerde richting stuurt. Over het verschil tussen een theoretisch aangeleerde respons en echte verbinding. Over de studente die briezend aan de telefoon hing — en wat Suze moest doorwerken voordat ze kon zeggen: ze mag ook gewoon boos zijn.

Ze praten ook over diagnosedenken en wat er verloren gaat als een mens teruggebracht wordt tot zijn stoornis. Over vier tot zes uur per dag voor je eigen proces. Over wat het betekent om een reddingsboeitje te zijn in plaats van een echte hulpverlener.

En over de telefoon die rinkelt — en wat dat doet in het lijf van drie vrouwen die anderen helpen met precies dit soort dingen.

Wat je leert / meeneemt

Waarom het lastige gedrag van een cliënt tussen sessies door precies hetzelfde is als waarvoor die cliënt hulp zoekt — en wat dat betekent voor jou

Wat er fout gaat als je een aangeleerde respons toepast zonder verbinding — en hoe de cliënt dat voelt

Hoe je je eigen bestaansrecht terugvindt als iemand boos op je is en alles in jou zegt dat je iets verkeerd hebt gedaan

Wat boosheid ontwikkelingspsychologisch betekent — en waarom het zo gevaarlijk is als het er niet mag zijn

Wat vier tot zes uur per dag voor je eigen proces concreet inhoudt — en waarom het niets te maken heeft met je patronen uitwissen

Het verschil tussen een reddingsboeitje zijn en iemand werkelijk helpen