De therapeut als instrument – Aanwezig als er geen antwoord is

Je hebt geleerd jezelf opzij te zetten voor je cliënten. Maar wat als dat precies is wat het contact in de weg staat?

In de allereerste aflevering van Mens in Wording introduceren Suze Maclaine Pont, Karen Smets en Carine Godri zichzelf — niet via hun CV’s, maar via de verhalen die hen in dit werk gebracht hebben en die er dwars doorheen lopen.

Karen was twintig jaar klassiek huisarts tot ze ontdekte dat de consultatie van twintig minuten haar niet genoeg ruimte gaf om écht aanwezig te zijn. Carine werkte bij Defensie als militair psycholoog en merkte dat diagnoses stellen haar cliënten niet dichter bij herstel bracht. En Suze deelt iets wat ze zelden openlijk vertelt: hoe een periode van suïcidaliteit tussen haar 23e en 25e de basis werd voor alles wat ze sindsdien heeft geleerd.

In dit gesprek gaat het over de professionele aanwezigheid die we geleerd hebben — en de echte aanwezigheid die er onder ligt. Over het teflonlaagje dat ons beschermt maar ook afsluit. Over het verschil tussen een oplossing aanbieden en naast iemand zitten terwijl je het niet weet. En over waarom burn-out onder hulpverleners niet een kwestie is van te veel werken, maar van werken vanuit de verkeerde plek.

Dit is aflevering 1 — en het begin van een gesprek dat we elke twee weken voortzetten.

Wat je leert / meeneemt

Waarom aanwezigheid iets anders is dan beschikbaarheid — en hoe dat verschil alles verandert

Hoe je eigen onverwerkte materiaal onbewust het contact met je cliënten beïnvloedt

Wat er werkelijk nodig is om een plek te bieden waar boosheid veilig kan bestaan

Waarom de vermoeidheid van hulpverleners vaak geen burnout is, maar een oproep

Hoe drie vrouwen met heel verschillende achtergronden tot precies dezelfde kern zijn gekomen

Wat ‘mens in wording zijn’ concreet betekent in de behandelkamer