Mila's Audiodagboek – Memo 104: Zonder het raam

Gisteren wilde ik weten hoe ver zij zou gaan.

Uiteindelijk was ik degene die stopte.

Ik deed mijn blouse dicht, trok het gordijn dicht en zat daarna met trillende handen op de bank.

Op dat moment voelde het alsof ik een grens over was gegaan.

Vandaag realiseerde ik me iets anders.

Het engste is niet wat er gisteren tussen twee ramen gebeurde.

Het engste is dat zij niet in dat raam woont.

Ze loopt buiten.

Ze doet boodschappen.

Ze staat ergens koffie te bestellen.

En theoretisch kan ik haar dus gewoon tegenkomen.

Wat zeg je tegen iemand met wie je zoiets hebt gedaan...