Omhels de weerstand: omgaan met je kind als het niet luistert, zonder zelf leeg te lopen.

Je wilt als ouder je kind de ruimte geven voor zijn emoties.

Je wilt je kind een gevoel van zelfbeschikkingsrecht, van vrijheid meegeven

en het vooral de frustraties van je eigen kindertijd besparen waar je als”lastig” werd bestempeld

en de liefde van je ouders leek te verliezen als je je boosheid of verdriet uitte.

Maar je wilt als ouder ook dat je kind luistert naar grenzen.

Je mag nou eenmaal niet in de woonkamer voetballen

en de tanden moeten gepoetst voordat het verhaaltje gelezen wordt.

En als je kind om half zeven s ochtends na een halfuur krijsend op de grond rollen

nog steeds volhoudt dat het chocola wil,

weet je soms niet wat je anders moet doen dan boos worden of straffen.

Hoe kun je omgaan met de boosheid en frustratie van je kind zonder leeg te lopen?

En hoe kun je je eigen grenzen bewaken en grenzen aangeven zonder boos te hoeven worden?