MAN 013 Jan van Looveren (48)

Zoon, vriend, broer, minnaar, man, vader, motaard, acteur, stielman, bakker, vent, kerel, ...

Jan vertelt aan de keukentafel openhartig over dat iedereen een product is van zijn opvoeding.

“Als ge heel hard gelooft en ge stuurt dat de ether in, dan komt dat terug…”

Van zijn vader heeft hij het doorzettingsvermogen om iets te willen bereiken.

Hij heeft bewondering voor mensen met een doel in hun leven, die er keihard voor werken.

Verder vertelt hij over een doel bereiken den dan een nieuw doel voor ogen hebben.

Jan ziet niet graag mensen ongelukkig door zijn toedoen. Hij wil niemand kwetsen door wat hij zou zeggen.

Daarom is hij heel lang blijven doen wat zijn vader van hem verwachtte. En nog altijd zit zijn vader op zijn schouder.

Afscheid nemen en loslaten heeft Jan niet geleerd, misschien wel omdat het nest waaruit hij komt iets te warm was. Dat hij iets te veel de armen van z’n ouders rond zich heeft gehad.

“We stellen ons vaak de vraag: ‘Hoe is iets, zoals een verkeersongeluk kunnen gebeuren?’ en ‘Hoe konden we dat voorkomen?’” “Ik denk dat we de vraag moeten stellen: ‘Hoe kunnen we hiermee leren leven?’” We proberen alles te voorkomen. Zo is het op en gegeven moment niet meer leefbaar. Waar gaat de vrijheid naartoe?

Hoe overbescherming angst in de hand werkt. Over grenzen verleggen, de bescherming van zijn kinderen durven loslaten.

Over hoe je dingen kunt aantrekken of afstoten: “Mensen kwamen altijd graag naar mij toe.”