Altijd “aan” staan, maar nergens écht aanwezig zijn

<p>Ik hoorde mijn vrouw niet. Niet omdat ik haar negeerde, maar omdat ik mentaal afwezig was door constante stress en altijd ‘aan’ staan. </p><p>In deze aflevering neem ik je mee naar een periode waarin alles tegelijk vroeg om aandacht: een jong gezin, gebroken nachten, een moeder met een burn-out en een bedrijf dat moest blijven draaien. </p><p>Overleven werd mijn standaardstand. Overdag scherp, ’s avonds leeg. Fysiek aanwezig, mentaal nergens echt.</p><p>Een bezoek aan een holistisch arts bracht geen drama, maar wel helderheid: je lichaam kan veel dragen, tot je het langzaam opbrandt. </p><p>We spreken over waarom altijd ‘aan’ staan vaak geen discipline is, maar angst. Waarom vertragen geen luxe is, maar noodzaak. En hoe stilte je weer verbindt met intuïtie, richting en aanwezigheid.</p><p>Herkenbaar? Volg The Unity Experience op Spotify of Instagram.<br>👉 <a href="https://www.instagram.com/the.unityexperience/" target="_new" rel="noopener">https://www.instagram.com/the.unityexperience/</a></p><p><br></p>