Aflevering 41 – Financieren zonder ruzie. Is DBFM nu wel of niet de oplossing? Met Jan van Schoonhoven en Leon Hombergen

<p><em>Bouwen met Vertrouwen, de podcast van Vereniging Presolve, het Expertisecentrum voor Geschillenvrij Bouwen. Opgenomen op 16 september 2026 aan de TU Delft.</em></p><p>Host Arent van Wassenaer opent met drie feiten. Er is een onderhoudsachterstand aan infrastructuur van tientallen miljarden. De Lelylijn past niet in de MIRT-systematiek. En Rijkswaterstaat heeft al jaren geen nieuwe DBFM aanbesteed. De vraag: is publiek-private samenwerking de oplossing?</p><p>Daarover spreekt hij met <strong>Jan van Schoonhoven</strong>, voormalig directeur PPS bij Rijkswaterstaat en nu adviseur in Saoedi-Arabië, en <strong>Leon Hombergen</strong>, universitair docent TU Delft en adviseur bij Rijkswaterstaat.</p><p>Leon zag bij Delfland dat de PPS voor rioolwaterzuivering Harnaschpolder goed werkt, maar ongeveer twee keer zo duur is per kubieke meter als een vergelijkbare installatie in Amsterdam. In Engeland zag hij DBFM-contracten verstenen: 25 jaar vast en weinig flexibel. Zijn pleidooi: de overheid leent goedkoop, dus activeer investeringen en financier via een Waterschapsbank-achtige route.</p><p>Jan kijkt anders. Rijkswaterstaat beheert zo&#39;n 650 miljard aan assets, maar kijkt er volgens hem niet als investeerder naar. Voor instandhouding is jaarlijks 5,7 miljard nodig tegenover een begroting van 3,7 miljard. “Lenen is duurder, maar huren is nog steeds veel duurder. Dus koop je nu het huis.”</p><p>Bij de Merwedebrug komen de lijnen samen. Jan stelt dat de afsluiting circa een half miljoen euro schade per dag veroorzaakt en niet onverwacht had mogen komen: “Je wordt wakker op een maandagochtend en de brug is niet meer goed. Dat kan niet als je een professioneel asset manager bent.” Leon vergelijkt de begrotingslogica met Klarna: “Je schuift de kosten alleen maar vooruit.” Beiden zien hetzelfde probleem in het MIRT: alles moet vooraf gedekt zijn, waardoor grote projecten moeilijk van de grond komen.</p><p>Dan volgt de wending. Jan beschrijft hoe in Saoedi-Arabië ook wordt gekeken wat een aannemer moet verdienen: meer risico, maar ook meer beloning. “Dan heb je veel minder geschillen.” Leon valt hem bij: goede samenwerking vraagt om win-win en een nette boterham voor de aannemer.</p><p>Het verschil zit vooral in urgentie. Jan ziet een groeiende achterstand; Leon wil voorkomen dat straks veel budget vastzit in oude PPS-contracten. Jan besluit met een knipoog: “Leon en ik moeten een nieuwe partij oprichten. Nederland Vooruit met Infrastructuur.”</p><p><strong>Waa