Ik moest voelen om te kunnen helen - In gesprek met Bram Bakker

Normaal nemen we de Boatcast op zee op. Maar die dag was het water bij Jávea te wild om uit te varen.

Dus bleven Bram Bakker en ik op het strand. Daar ontstond een open gesprek over de weg die hij zelf heeft afgelegd en hoe die zijn kijk op de psychiatrie, zijn werk en zijn leven veranderde.

Bram werkte jarenlang als psychiater en kende de wereld van diagnoses, behandelplannen en professionele afstand van binnenuit. Toch begon er steeds meer te schuren.

Hij miste menselijkheid.

Tijdens zijn opleiding had Bram geleerd om afstand te houden. Luisteren met een stalen gezicht hoorde bij het vak. Je stelde vragen, gebruikte je kennis en bleef zelf buiten beeld.

Tot hij aan de andere kant van het bureau terechtkwam.

Hij merkte hoeveel het had betekend wanneer een arts gewoon had gezegd: lastig voor je, man. Of hem het gevoel had gegeven dat hij iemand persoonlijk mocht bellen wanneer het zwaar werd.

Dat veranderde zijn kijk op zijn werk.

De belangrijkste patiënt die hij als psychiater moest onderzoeken, bleek hij zelf te zijn.

Ik herkende dat meteen. De weg die je zelf hebt gelopen bepaalt hoe ver je een ander werkelijk kunt begeleiden.

Kennis helpt. Ervaring brengt je verder.

Bram en ik spreken in deze Boatcast over het moment waarop je voelt dat het leven dat je hebt opgebouwd niet meer klopt, terwijl het er van buiten prima uitziet.