#627 Was het vroeger alleen maar goed? Of alleen maar slecht?

Hoe kijk jij naar je jeugd en je ouders?

Misschien: “Mijn ouders hebben echt alles voor me gedaan. Ik heb het goed gehad.” Of misschien juist: “Mijn jeugd was vooral pijnlijk. Er was weinig wat goed was.” Of heel anders dat kan ook.

Maar wat als het niet alleen maar goed was? En ook niet alleen maar slecht?

In deze aflevering onderzoek ik hoe we ons soms sterk kunnen verbinden aan één kant van ons verhaal. Uit loyaliteit, bescherming of omdat het te spannend is om ook de andere kant te voelen. En hoe binnen een gezin verschillende kinderen soms een heel ander deel van de werkelijkheid lijken te dragen.

Want je kunt ontzettend veel liefde hebben ervaren én dingen hebben gemist. Je ouders kunnen het beste met je voor hebben gehad én je pijn hebben gedaan. Er kan dankbaarheid zijn én verdriet. Liefde én boosheid.

Niet om het één kleiner te maken, maar juist om ruimte te maken voor het geheel. In deze aflevering nodig ik je uit om eens bij jezelf te voelen: welke kant van mijn verhaal is voor mij gemakkelijk om toe te laten en welke kant misschien veel moeilijker?

Misschien ontstaat daar wel ruimte voor iets nieuws: niet kiezen tussen goed of slecht, maar steeds meer kunnen voelen dat het en-en kan/ mag zijn.

—

Word je wakker met een onrustig gevoel in je lijf, alsof je meteen al ‘aan’ staat en al achterloopt nog voor de dag begint?

Waar je meteen moet zorgen en dragen, je hoofd volloopt, je adem hoog zit en je geen echte rust voelt, ook niet na slapen?

Altijd een constant sluimerend schuldgevoel. Alsof je het nooit goed genoeg kan doen en er geen ruimte is voor jou.

Je draagt veel voor anderen. Je helpt, redt, voelt je verantwoordelijk: voor je partner, je kinderen en cliënten. Je blijft aanpassen en doorgaan. In je relatie loop je vast in steeds dezelfde dynamieken. Naar je kinderen reageer je soms anders dan je wilt, en dat doet pijn.