Het onzichtbare brom monstertje

<p>De pyjamabroek lag op de grond, stil en verfrommeld als iets wat snel was uitgetrokken. Mama had hem niet eens zien vallen. Haar aandacht was al bij het speeltje dat ze vrijwel direct had ingeschakeld, dat zachte zoemen dat de stilte van de slaapkamer niet doorbrak maar vervormde tot iets privés.</p><p><br /></p><p>Ze liet zich tegen het hoofdeinde zakken, haar benen die nog warm waren van de deken nu bloot aan de middaglucht. Hopelijk had Linda haar knuffel al gevonden. Hopelijk hoefde ze niet meer mee te zoeken, want dit was een solitaire taak die geen extra handen verdroeg.</p><p><br /></p><p>Maar niet lang daarna stond Linda in de deurpost. Mama hoorde het aan de lucht — een gang die plotseling zwaarder werd, gevuld met het gewicht van een kind dat verdrietig is. Toen ze opkeek zag ze Linda daar staan, haar knuffelarm leeg, het gezicht ingetrokken in die uitdrukking die alleen kleine kinderen hebben.</p><p><br /></p><p>"Konijntje nergens vinden," zei Linda. Een mededeling en een verwijt tegelijk.</p><p><br /></p><p>Mama voelde de trilling nog tussen haar dijen, een motor die zachtjes doorratelde. Haar stem bleef echter in die toon die alleen moeders bezitten. "Ik denk dat konijntje zich beneden ergens verstopt heeft. Ga maar alvast beneden zoeken." Ze zweeg even, het zoemen onder de deken harder dan nodig. "Als mama klaar is helpt ze wel mee, konijntje te zoeken."</p><p><br /></p><p>Linda draaide zich om en mama hoorde de kleine voeten de trap afrennen, licht als hagel op een raam. Maar mama zelf was even op zoek naar iets totaal anders. Na enkele minuten voelde ze dat ze bijna zou komen, dat punt waarop alles samenvalt, en zonder na te denken zette ze het speeltje een standje hoger.</p><p><br /></p><p>Toen hoorde ze het weer. De trap, nu langzamer. "Konijntje nog weg," riep Linda van halverwege, en in die paar woorden zat iets nieuws, een beschuldigende ondertoon die er gisteren nog niet was.</p><p><br /></p><p>"Als je nu beneden gaat spelen krijg je zo een ijsje!" riep mama terug, en ze hoorde zelf hoe het doorschrokken klonk.</p><p><br /></p><p>Ze was nu niet meer van plan zich nog te laten afleiden. Haar huid trok samen rond een warmtepunt dat opschoot. Ze dacht terug aan de tijd dat Linda nog jonger was, toen ze gewoon door kon gaan onder de deken terwijl het kleine lijf naast haar naar een scherm staarde zonder er iets van te begrijpen. Maar die tijd was voorbij. Linda had nu de leeftijd bereikt dat ze soms verkeerde dingen oppickte.</p><p><br