Machinery of Me #1. Gabriel Lester

<p>In deze eerste aflevering spreekt Gabriel Lester over de tentoonstelling 'Holes in the Sky' in Machinery of Me, zijn werkwijze en de wereld van de beeldende kunst.</p>

<p><br></p>

<p>‘Holes in the Sky’ is een tentoonstelling over het begin en het einde. Een persoonlijke tentoonstelling, die grote levensvragen oproept maar niet pretendeert de antwoorden te hebben. Het werk van Gabriel Lester wordt immers altijd uit verwondering geboren en is in uitingsvorm nooit eenduidig.</p>

<p><br></p>

<p>STARSTRUCK</p>

<p><br></p>

<p>Machinery of Me toont kunst in een oude stookruimte, waar de geur van olie en het geluid van vallende druppels de verstilde ruimte ooit een bijna mystieke sfeer gaven. De installatie 'Starstruck' (2020) die Lester voor deze ruimte ontwikkelde is een visuele en auditieve ervaring die de verbeelding op vele manieren prikkelt, maar in de kern over sterfelijkheid gaat. Water breekt een laag olie open waardoor het licht zich een weg naar buiten baant, om vervolgens weer in een zwart gat te worden opgeslokt. Een intrigerend fenomenologisch schouwspel waar de bezoeker tijdelijk onderdeel van uitmaakt. Als een voortdurend ontstaan en vergaan wijst het werk ons op het begin en het onvermijdelijke einde. Maar stel je onze levens voor als korte flitsen in een eeuwig heelal, verenigd in het lot, als sterren aan het firmament. In dat perspectief roept het werk ook ontroering op en biedt het troost. Na zijn eerste succes met 'How to Act' (1997-2014) ruim twintig jaar geleden, ontwikkelde de kunstenaar met 'Starstruck' na lange tijd weer een echte lichtinstallatie die als een echo in de ruimte resoneert.</p>

<p><br></p>

<p>THE END</p>

<p><br></p>

<p>Hoe zou je ertegenover staan als je gedoemd zou zijn tot eeuwige herhaling, als er geen einde zou zijn? In Gabriel Lesters videowerk 'The End' (2020, een re-edit van het werk AEON, in 2017 getoond in het Groninger Museum) volgen we een zwarte touringcar die als een donker gedaante een bos bij nacht doorkruist. In het licht van de koplampen flitsen bomen voorbij, als een spiegel tekenen talloze stammen zich af tegen glimmend zwart blik. The End vestigt de aandacht op het einde als eeuwige wederkerigheid, voortkomend uit het boeddhistische principe dat mensen blijven ronddolen tot ze volledig opgaan in het nu. Een terugkerend onderwerp in het werk van Lester dat ontstaat vanuit een persoonlijke fascinatie en geen uitsluitsel geeft maar aanzet tot denken.</p>

<p><br></p>