De borden die ik al jaren niet zag #10

In deze tiende aflevering doe ik iets wat ik nog niet eerder deed. Ik deel geen inzichten uit mijn expertise, ik deel een stuk van mezelf. Wie ik ben achter de astrologe. Waarom ik jarenlang de verkeerde kant op keek. En waarom ik niet wil dat jij, zoals ik, wacht tot je bijna vijftig bent om te ontdekken waarom je hier eigenlijk rondloopt.

Het begint met een fietstocht van vorig weekend. Ik reed compleet de verkeerde kant uit, terwijl de juiste borden er wel degelijk stonden. Paal voor mijn neus. Ik zag ze gewoon niet. En dat gaat over zoveel meer dan verkeerd fietsen.

Want de manier waarop je kijkt, bepaalt wat je ziet. In het verkeer, en in je leven.

Herken je dit?

Je hebt een leven gebouwd dat klopt op papier. Goede opleiding, goede keuzes, misschien een mooie job en een mooi loon. Je bent er goed in, en je haalt wat je jezelf voorneemt. Elke doelstelling gehaald, de meeste zelfs met gemak.

En toch. Er is iets dat af en toe knaagt. Niet luid, niet dramatisch. Gewoon een zacht gevoel van: haal ik hier wel voldoening uit, of ook echt vervulling?

Je zoekt niet naar een nieuw doel om te verpletteren. Je zoekt naar de richting die van jou is. Naar de borden die naar jouw vuur wijzen, in plaats van naar wat de buitenwereld belangrijk vindt.

Als je dat herkent, dan ben je hier op de juiste plek.

Wat er echt speelt

Je kijkt naar waar je op zoek bent. Alleen dat.

Zoek je naar groene borden, dan zie je de oranje niet. Ook al staan ze pal voor je neus. Ook al wijzen ze precies de kant op die je nodig hebt.

Zo werkt het ook in een leven. Je richt je jaren op wat meetbaar is: cijfers, targets, promoties, erkenning. En ondertussen wijzen er andere borden. Naar je vuur. Naar je missie. Naar wat je ziel eigenlijk vraagt.