9. "Vertrouw mij maar"-kaart - Henry Been

<p>Henry Been is Azure en DevOps architect, 41 jaar, woont op Texel en werkt bij klanten waar hij nadenkt over hoe software in elkaar zit en hoe die op Azure komt. Hij probeert de helft van zijn tijd hands-on te coderen en de andere helft te besteden aan architectuur en advies. Die wisselwerking vindt hij cruciaal: architecten die niet meer kunnen coderen verliezen de relevantie voor hun team.</p><p><br />Zijn eerste oogklep-moment kwam bij zijn allereerste werkgever, waar hij een hele rigide OTAP-straat bouwde. Development, test, acceptatie, productie: alles keurig in volgorde met kwaliteitschecks. Dat deed je nou eenmaal zo. Tot hij als freelancer bij een nieuwe klant kwam, een team van drie man, en dacht: waarom heb ik dit allemaal nodig? Waarom doe ik niet gewoon test en productie? De kortste weg van hier naar daar, en dan alleen toevoegen wat echt nodig is. Dat moment van "waarom heb ik dat zo gedaan?" opende een hele nieuwe manier van denken.</p><p><br />Daaruit groeide zijn kernfilosofie: denk voor jezelf. Stop met klakkeloos overnemen wat iemand anders op een podium roept of wat "ze" bij de vorige klant ook deden. Ga terug naar het begin: ik ben hier, ik wil daar naartoe, wat is de kortste weg? En voeg alleen toe wat risico's voldoende onderkent. Hij illustreert dit met het verhaal van de steak die oma altijd afsneed omdat ze een kleine pan had. Zijn moeder deed het jarenlang na, met een veel grotere pan.<br /></p><p>Vervolgens deelt hij hoe hij bij klanten controle-structuren afbreekt die teams lamleggen: te veel meten, uren schrijven, features SMART maken. Zijn aanpak: "geef ons 4-6 weken, haal de hiërarchie weg, en kijk naar de resultaten." Soms trekt hij de "trust me bro" kaart. Dat kan maar een of twee keer.<br /></p><p>Over zijn eigen oogklep is hij eerlijk: hij doet alles context-specifiek (zes oplossingen in zes contexten) maar niet iedereen kan daarmee dealen. Mensen willen soms gewoon overal hetzelfde. Die balans zoekt hij nog.</p>