To zuip or not to zuip...

Vorig jaar begon ik met een column bij The Beat waarin ik Dry January ridiculiseerde als een ‘door anus blekende, leugens verspreidende, supplementen slijtende, yoga-bewapenende, retraite-aanprijzende, zonnehoed-dragende, zelfingenomen, kwakzalvende, psychotische gezondheids-TikTok-influencer-guru’s bedacht complot om alle lol uit de verrotste maand van het jaar te zuigen, teneinde hun superioriteit te ontlenen aan ons schuldgevoel.’

Hoewel ik het in grote lijnen eens ben met deze vlijmscherpe analyse, ben ik dit jaar toch om. Ik doe mee.

Ik voer al jaren een interne campagne tegen Dry January, omdat het een opgelegd iets is. Iets wat we dan gezellig met z’n allen doen, en daar hou ik niet van. Het druist in tegen mijn misselijkmakende, unieke kunstenaarspersona. Als schrijver hoor je een einzelgänger te zijn, en als einzelgänger doe je niet mee aan mainstream groepsactiviteiten als Dry January of Stoptober.

Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat er natuurlijk ook iets anders meespeelde: ik had helemaal geen zin om een maand niet te drinken. Drinken is namelijk geweldig. Na een glas wijn lijkt de wereld opeens niet meer op een afgrond af te stevenen, lijken populisten minder machtig, deadlines minder belangrijk en andere problemen of zorgen allemaal wel mee te vallen.

Geluk in een glas.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, kan alcohol elke gelegenheid, hoe verplicht, saai of ongemakkelijk ook, acceptabel of zelfs leuk maken. Nu zullen er vast mensen zijn die oordelend opmerken: je hebt toch geen alcohol nodig om het naar je zin te hebben? Daarop zeg ik: dat klopt. Je hebt ook geen schep nodig om een gat te graven, maar het helpt wel.

Drank is een sociaal glijmiddel. Dat is algemeen bekend, maar toch klinkt het opeens ongemakkelijk als iemand het beestje bij de naam noemt. De realiteit is dat je makkelijker kletst, spontaner uit de hoek komt en over het algemeen makkelijker connecties legt.

Maar waarom? Word je echt zoveel charmanter wanneer je precies aangeschoten genoeg bent? Of is het dat iedereen met een paar drankjes op de lat een stuk lager legt? Reduceren we onze standaarden collectief om elkaar leuker te vinden? Zijn we een stel onuitstaanbare azijnzeikers die elkaar enkel tolereren aan de drank?

Ik ben bang van wel.

Maar aan de andere kant, wat is er echt zo erg aan een stel mensen dat zich stupide zuipt om een goeie tijd te hebben, terwijl ze een nacht lang als bavianen in elkaars oor schreeuwen?

Wat ik wel weet, is dat ik vaak droom over een utopie waarin ik nooit meer drink. Waarin ik elke dag fris als een hoentje, zonder wekker, opsta. Waarin ik zo’n onwaarschijnlijke ochtendroutine heb vol smoothies, journals en cardio. Waarin ik uit ga naar clubs door het hele land en daarna niet word opgelicht door een taxichauffeur of bibberend op een verlaten perron wacht op een vertraagde trein, maar comfortabel en op eigen gelegenheid naar huis rijd in mijn eigen auto.

Ja, dromen.