#616 Hoe blijf je verbonden als alles om ziekte, angst, pijn en overleven draait?

Wat gebeurt er als een dierbare vastzit in ondraaglijke pijn, alle hoop lijkt te verliezen en het steeds zwaarder word?

In deze aflevering beantwoord ik een vraag van een moeder die haar 21-jarige zoon ziet worstelen met chronische pijn, overleving en wanhoop. Een vraag die me diep raakte.

Ik deel over de dunne lijn tussen helpen en dragen, over de druk die ontstaat en over het belang van regulatie.. maar ook hoop en alternatieve wegen (zelfhelend vermogen aanspreken) absoluut niet als vervanging van medische zorg, maar als aanvulling.

Misschien is de belangrijkste vraag namelijk niet: Hoe lossen we dit op?

Maar vooral: Hoe blijven we verbonden?

Verbonden met elkaar. Verbonden met onszelf. En met dat in ons dat misschien, ondanks alles, nog verlangt, hoopt en vooral met datgene wat echt werkelijk gezien wil worden.

Een aflevering die veel raakt over aanwezigheid, moed, open gesprekken en de mens achter de pijn.

—

Word je wakker met een onrustig gevoel in je lijf, alsof je meteen al ‘aan’ staat en al achterloopt nog voor de dag begint?

Waar je meteen moet zorgen en dragen, je hoofd volloopt, je adem hoog zit en je geen echte rust voelt, ook niet na slapen?

Altijd een constant sluimerend schuldgevoel. Alsof je het nooit goed genoeg kan doen en er geen ruimte is voor jou.

Je draagt veel voor anderen. Je helpt, redt, voelt je verantwoordelijk: voor je partner, je kinderen en cliënten. Je blijft aanpassen en doorgaan. In je relatie loop je vast in steeds dezelfde dynamieken. Naar je kinderen reageer je soms anders dan je wilt, en dat doet pijn.