#621 Als een woord meer raakt dan het woord: triggers, trauma en lichaamsherinneringen

Soms kan een ogenschijnlijk gewoon woord ineens iets heel dieps in je raken. Je hoofd weet: het is maar een woord. Maar je lichaam reageert alsof er veel meer gebeurt.

In deze aflevering deel ik vanuit mijn eigen ervaring hoe ik ontdekte dat bepaalde woorden voor mij een veel grotere lading dragen dan ik al dacht. Een woord kan een associatie aanraken die verbonden is met eerdere ervaringen, waardoor schaamte, onrust of andere sterke reactie voelbaar word.

Wat gebeurt er als je niet alleen probeert die reactie weg te krijgen, maar nieuwsgierig wordt naar wat er geraakt wordt? Want vaak is er al iets gaande in je lichaam voordat je bewust doorhebt dat je getriggerd bent.

Ik deel ook hoe dit zich bij mij vroeger kon uiten in zelfverwonding. Hoe ik soms het gevoel had dat ik ineens van nul naar honderd ging, terwijl ik nu steeds beter leer herkennen dat er al eerder iets in mij geraakt werd. Door daar ruimte aan te geven en te luisteren naar wat er onder ligt, ontstaat er iets anders: meer begrip, compassie en verbinding met mezelf.

Deze aflevering gaat over triggers, trauma associaties, lichaamsbewustzijn en de verschillende delen in onszelf. Over leren luisteren naar de signalen van je lichaam, de delen en ontdekken dat een reactie soms een verhaal vertelt dat veel ouder is dan het moment waarop je hem voelt.

Niet om iedere reactie te verklaren, maar om jezelf steeds beter te leren begrijpen.

—

Word je wakker met een onrustig gevoel in je lijf, alsof je meteen al ‘aan’ staat en al achterloopt nog voor de dag begint?

Waar je meteen moet zorgen en dragen, je hoofd volloopt, je adem hoog zit en je geen echte rust voelt, ook niet na slapen?

Altijd een constant sluimerend schuldgevoel. Alsof je het nooit goed genoeg kan doen en er geen ruimte is voor jou.

Je draagt veel voor anderen. Je helpt, redt, voelt je verantwoordelijk: voor je partner, je kinderen en cliënten. Je blijft aanpassen en doorgaan. In je relatie loop je vast in steeds dezelfde dynamieken. Naar je kinderen reageer je soms anders dan je wilt, en dat doet pijn.

Je voelt alles, maar draagt het alleen. Je wilt er zijn, maar raakt jezelf steeds meer kwijt. Je voelt je onzeker. Ook al werk je als therapeut, coach of psycholoog.