#622 Als je al jong leert: ‘Ik moet het zelf doen’… van ontregeling naar alleen dragen

Tijdens onze vakantie zag ik iets gebeuren bij het zwembad wat me diep raakte.

Een kindje raakte volledig ontregeld. Ze huilde, was in paniek en leek zichzelf op dat moment niet meer te kunnen reguleren. Haar moeder probeerde haar stil te krijgen. Haar vader trok zich terug. En uiteindelijk was het haar jongere zusje dat haar ging helpen.

Ik keek ernaar en voelde verdriet.

Ik zag het gebeuren, hier ontstaat het ooit, dat wat ik zo vaak zie bij mijn cliënten. En iets wat ik ook uit mijn eigen systeem ken.

De neiging om het zelf te doen. Om jezelf bij elkaar te rapen. Om niet te veel te zijn.

Om anderen niet nodig te hebben. Om vooral zelf te dragen. En hoe vanzelfsprekend dat later kan voelen.

Totdat je gaat ontdekken dat ‘ik kan het zelf wel’ soms helemaal niet begonnen is als een vrije keuze. Dat het ooit reactie was op een omgeving waarin er niemand beschikbaar was om jou werkelijk te helpen dragen. Want een jong kind kan zichzelf nog niet reguleren.

Een kind heeft een ander zenuwstelsel nodig dat beschikbaar blijft wanneer het zelf overspoeld raakt. Een veilige aanwezigheid. Een volwassene die niet bang wordt van de intensiteit, die niet hoeft dat het gevoel stopt, maar die kan blijven.

Wat gebeurt er wanneer dat er niet, of onvoldoende, is? Dan kan een kind leren:

ik moet het zelf doen. Er is niemand voor mij. En neem je dat later mee je volwassen leven in: Je wordt sterk. Zelfstandig. Je kunt ontzettend veel dragen. Mensen bewonderen misschien hoe goed jij alles alleen kunt.

Maar ergens diep vanbinnen kan ook een verlangen leven dat ooit niet vervuld is:

‘Mag ik het deze keer samen dragen?’