#40 We moeten anders gaan denken. Leniger en met meer verbeeldingskracht. Met Francesco Veenstra

Architect en rijksbouwmeester Francesco Veenstra zegt het vaak: ‘Het meest duurzame gebouw is het gebouw dat we niet bouwen’. Tegelijkertijd hamert hij erop dat we onze blik moeten verbreden. Niet alleen kijken naar de vervuilende bouwfase, maar ook naar wat er verbeterd moet worden binnen de gebruikersfase.

Zelf woont hij in een huis van honderd jaar oud. Het huis is geïsoleerd, heeft een warmtepomp en Francesco en zijn vrouw hebben verschillende verduurzamingsmaatregelen getroffen. Regelmatig discussiëren ze over hoe het nog duurzamer kan. Daarom kan het frustrerend zijn, wanneer de politiek blijft steken in een visie die niet verder reikt dan 2030. Zelf denkt Francesco namelijk vooruit naar het jaar 2100. Omdat toekomstige generaties bij de beslissingen van nu betrokken moeten worden.

“We benutten onze gebouwen niet goed genoeg. Op woensdagen en vrijdagen staan veel kantoorgebouwen in Nederland leeg, terwijl de verwarming gewoon doorloopt. Tegelijkertijd zijn we nieuwe gebouwen aan het bouwen. Waarom zetten we die minder vaak gebruikte gebouwen niet in voor anderen? Om zo te voorkomen dat we nieuwe gebouwen neer moeten zetten? Dat vraagt om een ander en leniger soort denken. Bij politiek partijen, maar ook bij opdrachtgevers en gebruikers.”

In deze podcast ontdek je:

Hoe het begrip ‘duurzaamheid’ tussen de jaren 90 en nu geëvolueerd is

Waarom we de natuur centraal moeten stellen in onze ruimtelijke ordening

Wat we kunnen leren van het middeleeuwse Bologna

Waarom we verhalen en narratieven nodig hebben om mensen te prikkelen

Ook ontdek je:

Waarom een ‘soft landing’ soms beter werkt dan het uitroepen van een crisis

Waarom we een universele schoonheid in gebouwen nodig hebben om hun levensduur te rekken

Waarom je als onafhankelijk en individualistisch transitiemaker soms meer bereikt in je eentje dan wanneer je je aansluit bij een organisatie