Mila's Audiodagboek – Memo 101: Tijdens

Na honderd memo's dacht ik dat ik inmiddels wel wist waar mijn grens lag.

Niet dus.

Vanavond waren Thom en zij samen.

Op de bank. Eerst gewoon zoals altijd. Een glas wijn, praten, lachen, zoenen.

Tot het niet meer "zoals altijd" was.

En ik bleef kijken.

Ook toen hun kleding verdween. Ook toen ze niet meer stopten bij zoenen. Ook toen ik heel goed wist dat ik eigenlijk mijn gordijn dicht moest trekken.

Maar dat was niet eens het ergste.

Want terwijl zij met hem bezig was...

keek ze naar buiten.

Mijn kant op.

Niet één keer.