Mila's Audiodagboek – Memo 105: Achter haar aan

Gisteren vroeg ik mezelf af wat ik zou doen als ik haar ineens buiten tegenkwam.

Vandaag dacht ik dat het gebeurde.

Donker haar. Dezelfde lengte. Dezelfde manier van lopen.

Ik zag haar voor me op straat en kon haar gezicht nét niet goed zien.

Ik had gewoon door kunnen lopen.

Dat deed ik niet.

Ik ging achter haar aan.

Eerst een paar meter.

Toen een straat.

Toen nog één.

Steeds met dezelfde gedachte:

Als ze zich omdraait, weet ik het.