Vasalis - Mijn hart

<p>Mijn hart lag uitgespannen als de dageraad,<br>

pulseerend van een dunne witte pijn,<br>

vastgenageld aan de randen van het zijn.<br>

Ik sliep niet en ik was nog niet ontwaakt.<br>

Toen ging een vogel zingen<br>

diep in de keel der ochtendstond,<br>

toen rutke het hart ondragelijk aan zijn grond<br>

en wilde zwellen, kleiner worden en gelukkig zijn.<br>

En ik werd helder wakker van de pijn.</p>

<p>M. Vasalis (Margaretha Leenmans 1909)</p>