5. De coup van Christian

Wat Christian van Thillo aantreft als hij het roer in de uitgeverij van zijn vader Ludo overneemt is niet veel meer dan een roestbak. Opa Bill van Thillo was nog een ambitieuze ondernemer, was een kleine denker, die alleen maar bezig is met centen tellen, zegt host Mark Koster. ‘Hij hield zich bezig met aanmaningen sturen. Een visie ontwikkelen op de toekomst van de twee kranten – De Morgen en Het Laatste Nieuws – boeide hem niet. En áls hij al op de redactie verscheen, was hij half aangeschoten.

Een soort regent was Ludo eigenlijk, zegt Koster. Naarmate de tijd vordert bekommert Ludo zich meer in de waarde van de restpartijen papier dan in de inhoud van het drukwerk zelf. ‘Het was hiërarchisch, klein denken, zonder enige poging om de Persgroep in een nieuwe wereld te laten opstoten.’ Een laatste wapenfeit was de aanschaf van een belang in de commerciële Vlaamse  tv-zender VTM en de krant Het Laatste Nieuws – en de links georiënteerde krant De Morgen kreeg hij in de schoot geworpen na een faillissement.

Het léék allemaal nog wel ondernemend en ambitieus, maar eigenlijk waren alle drie de investeringen defensief – bang om zijn bezittingen te verliezen. Je zou kunnen zeggen: typisch tweede generatie. Het werd zo langzamerhand toch echt tijd om plaats te maken voor een opvolger – en het was kraakhelder dat dat Christian zou worden. Dat De Morgen in de boedel van zijn vader zat, was de nieuwe baas sowieso al een doorn in het oog, maar ook bij Het Laatste Nieuws was de fut er grotendeels uit – ‘bruine drek’, ‘krant zonder enige ziel’, het was allemaal niet erg florissant.

Christian vroeg zich serieus af hoe hij van deze roestbak toch nog iets kan maken. De enige vraag was: kunnen we overleven, en zo ja: hoe dan in godsnaam? Papa Renaat had de kranten eigenlijk al in bedenkelijke toestand aangetroffen, maar door verwaarlozing was het bij het aantreden van Christian echt in verval geraakt, uitgewoond en ook nog eens zwaar verliesgevend, zegt host Mark Koster. ‘Christian, die in de VS aan de business school had gestudeerd, vroeg zich serieus af hoe hij dit nog recht kon breien.’

Het werd bijna zijn leitmotiv: ‘Je vergeet nooit meer wat het is om verlies te lijden – het is bijna traumatisch.’ Het was ook dát moment, vlak na zijn aanstelling, dat hij bedacht dat hij zoiets nooit meer wilde meemaken. Dat was een reusachtige stimulans, maar misschien ook wel een struikelblok – en de rode draad in Christians levensverhaal: is hij niet té bang om verlies te maken, w