Over commitment

De afgelopen maanden merkte ik dat ik weer in hetzelfde patroon terechtkwam. Ik zei ja tegen te veel projecten, voelde veel verantwoordelijkheid, maar kon nergens echt de aandacht aan geven die het verdiende. Dus voelde ik me overweldigd. In een helder moment kon ik dit patroon eindelijk onder woorden brengen:

overcommitment = ondercommitment

Teveel “ja” zeggen, versnippert je kostbare aandacht en energie, waardoor je nergens echt aan toegewijd bent. Terwijl je juist toegewijd wil zijn aan dingen die je belangrijk vindt. Soms kan dat simpelweg niet. Zelfs als al die commitments op zichzelf goed, nuttig, belangrijk en nastrevenswaardig zijn, blijft het principe staan: hoe meer je probeert te doen, hoe minder je daadwerkelijk bereikt.

Maar hoe weet je van tevoren wanneer teveel, teveel is?

Ik heb helemaal niet de behoefte om veel te doen en in mijn woordenboek is "druk" helemaal niet zo'n goed woord. Als ik mezelf hoor zeggen dat ik "druk" ben, is dat meestal een rode vlag. Ik heb er ook al vaker stukken over geschreven. Iets met Slow Living en zo. En toch trap ik er met enige regelmaat in.

Op het moment dat ik ergens “ja” tegen zeg, lijkt mijn agenda bijvoorbeeld helemaal niet zo vol. Of ik ben zó enthousiast en zie zóveel potentie dat ik gevoelsmatig geen "nee" kan zeggen. Geen “nee” wíl zeggen. Niet eens omdat ik me zo verantwoordelijk of verplicht voel. Maar gewoon omdat het me zo leuk lijkt.

De les die ik heb moeten leren en nog steeds leer: enthousiasme en potentie zijn niet de beste graadmeters om een keuze op te baseren. “Nee” zeggen tegen dingen die je niet echt wil, is niet makkelijk, maar vaak nog wel te doen. Voor mij dan. Maar “nee” zeggen tegen iets wat ik heel graag wil, dat is echt lastig.

This is a public episode. If you would like to discuss this with other subscribers or get access to bonus episodes, visit geloofjehetzelf.substack.com