#33. 4 augustus 2023, week 33

<p>Dagboekfragment week 33.</p>

<p>"Misschien heeft de tijd hier voor mij vijf dagen stil gestaan", fluisterde ze. "Dat is dan vijf dagen gewonnen.", zei ik terug. Deze week&nbsp;is er eentje van terugblikken naar één van de fijnere weken in het ziekteproces van mijn mama. Vijf dagen samen vakantie in Frankrijk waar we als visjes in het water genoten van het weer, de omgeving en het eten.</p>

<p>__________ <br>Over Brieven aan mijn mama. Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.</p>

<p>__________ <br>Brief week 23. </p>

<p>Mammie,</p>

<p>Ik hoop dat ik deze keer de brief gepost krijg want elke keer als ik op publiceren klik, verdwijnt hij ergens in Notitiesland op Facebook.</p>

<p>Ik ben in Pousseaux. Ik lig op de grond op exact dezelfde plek als 32 weken geleden. Toen lag ik doorheen de pijn en het verdriet te ademen want jij was nog maar net dood. Nu probeer ik uit alle macht een potje vitamines op te rapen dat onder het bed is gerold maar het glipt altijd uit mijn handen. Edward ligt deze keer niet te slapen. Hij krijgt wel de slappe lach bij het aanschouwen van mijn verwoede pogingen. Dat hij op zijn buik op bed ligt en ondersteboven kijkend aanwijzingen geeft, helpt ook niet. Integendeel, het zorgt alleen maar voor meer gelach en uiteindelijk geef ik het op. Morgen een nieuwe poging. Zelfde plek, andere emotie.</p>

<p>Nochtans leven er overal in dit huis herinneringen aan jou. Je wilde zo graag de plek zien waar Luiz vol van is en de plek waarvan Edward en ik op dat moment nog dachten ze te kopen. <em>Tussen haakjes, het is een van de broers die het huis overnam van de ouders.</em> Je wilde ook deel uitmaken van ons leven in Frankrijk. Ervaren wat het is om ergens te zijn waar de tijd is blijven stilstaan. “Misschien heeft de tijd hier voor mij ook vijf dagen stilgestaan”, fluisterde je bij je vertrek. “Dat is dan vijf dagen gewonnen”, zei ik terug.</p>

<p>Eigenlijk was je te ziek. Je herstelde maar moeizaam van je chemokuren en plande korte trips zoals deze tussen twee beurten in. Een dag chemo, een week ziek, een week iets beter. Ik zorgde voor je en kookte gezond en verteerbaar eten. Jij hield je sterk en stond erop om elke dag een