4. Het leven van een rich kid

Christian Van Thillo mag zichzelf dan voordoen als de Grote Redder van de Journalistiek, hij deinst er niet voor terug om af en toe in te grijpen op redacties en zijn wil op te leggen. Al zijn er maar weinig mensen uit zijn entourage die dat open en bloot willen bevestigen.

Dat Van Thillo zou uitgroeien tot de grootste mediatycoon van de Lage Landen stond zeker niet in de sterren geschreven. Sterker: in zijn jonge jaren leek het er eerder op dat hij het familie-imperium te gronde zou richten, als hij al een vinger in de pap zou krijgen. Het was een jongeman van vele eigenschappen: zeer pienter, wispelturig, naargeestig, lollig, geliefd, maar ook écht een boefje.

Van Thillo werd een steeds grotere speler op de Nederlandse mediamarkt en Vrij Nederland-journalist Harm Ede Botje dacht: wie is die man toch?’ Hij legde contact met zijn Vlaamse collega Anna Luyten, die heel goed was ingevoerd in de Vlaamse netwerken. Met zijn tweeën gingen ze uitgebreid op onderzoek uit. Waarbij ze probeerden de mensch Christian Van Thillo nauwgezet in kaart te brengen.

In zijn ietwat decadente en snobistische jeugd haalde Christian ongelofelijk veel kattenkwaad uit. Elke poging om hem weer op het juiste pad te brengen mislukte hopeloos: hij vermaakte zich op het familielandgoed uitstekend op zijn crossmotor of op zijn paard. Ondernemend was hij al wel, sturm und drang was hem niet vreemd, maar hij schaamde zich niet voor zijn baldadigheid.

De druppel die de emmer deed overlopen was het moment waarop hij werd gepakt toen hij in de Porsche van zijn vader met 109 kilometer per uur over de Bredasebaan scheurde. Hij was dertien. De maat was vol en hij werd naar het zeer strenge Sint-Jozefseminarie in Turnhout gestuurd, bijnaam ‘Het Gevang’. Het betaalde zich in zoverre uit dat hij daar de discipline meekreeg die hem in zijn latere uitgeversleven nog goed van pas zou komen.

Christian vervolgde zijn levenspad naar studentenstad Leuven. Nog altijd had hij toen een chronisch gebrek aan geld. The Rich Kid ging regelmatig skiën en in het café was hij vaker in zijn blote kont te zien dan met zijn broek aan, dus dan weet je wel hoe laat het is. Maar: als de tentamens naderden ging hij ‘terug naar de focus’ in het strakke regime van de paters in Turnhout.

In 1984 komt rechtenstudent C. Van Thillo voor het eerst voor in de notulen van de directievergaderingen van de uitgeverij. Dan al toont hij zich een gewiekst zakenman die de zaakjes ook juridisch keurig op orde wil hebben. Maar zijn