Eerst nog even de was opruimen

<p>Sara staat in de slaapkamer met haar broek tot over haar knieën, ze kijkt door de raam naar buiten. Het middaglicht valt schuin over het parket. Haar vingers werken een vast ritme terwijl ze naar beneden kijkt — naar de straat, het parkje, het niets dat op dit moment toch alles is. Ze houdt ervan, dit. Staan, het lichaam los, de blik ver weg. Het is haar geheime ritueel, een paar keer per week, vaak met de broek helemaal uit, soms alleen tot over de knieën. Vandaag is het genoeg om losjes te hangen, toegankelijk, klaar.</p><p><br></p><p>Ze hoort zijn voetstappen op de trap, dichterbij. Op het nippertje trekt ze haar broek omhoog, haar vingers nat en nog warm. Nét op tijd voordat hij boven staat in de deuropening. Haar gezicht is rood, haar ademhaling te snel, maar hij merkt het niet. Of wil het niet zien. Hij vraagt: &quot;Zullen wij zo vertrekken?&quot;. Ze zegt dat ze zo komt, dat ze nog even de was moet opruimen. Het is de eerste leugen die haar lippen verlaat vandaag, maar het klinkt overtuigend genoeg. Ze zegt dat ze komt, dat ze nog even iets moet doen. Hij knikt, loopt weer naar beneden, denkt aan de afspraak, de auto, de dag die verderglijdt zonder hem te vragen waarom ze daar stond, zo rood, zo ademloos.</p><p><br></p><p>Zodra zijn voetstappen verdwenen zijn, maakt ze haar broek weer los. Direct. Geen seconde verspild. Haar vingers vinden meteen hun plek, alsof ze nooit waren weggeweest. Ze zegt het hardop, alleen in de kamer, tegen niemand, tegen zichzelf: ik wil natuurlijk nog wél eerst even klaarkomen. Het klinkt bijna kinderlijk, die vastberadenheid, die behoefte aan afmaking. Ze laat haar broek een stukje zakken, genoeg voor beweging, genoeg voor vrijheid.</p><p><br></p><p>Sara houdt ervan zichzelf stáánd te vingeren. Meestal hier, op de slaapkamer, kijkend door het open raam naar een wereld die niets vermoedt. Het lichaam recht, het gewicht verdeeld, de spanning in haar benen als een extra resonantie. Vandaag de broek niet helemaal uit, alleen losjes tot over de knieën, een praktische concessie aan het moment. Ze kijkt naar buiten. De straat is leeg, een fietser, een auto, niets dat de moeite waard is. Geen voyeuristisch spel vandaag, geen onverwachte blik om de spanning te scherpen. Alleen zij, haar vingers, en het orgasme dat opkomt als een golf die langzaam aan kracht wint.</p><p><br></p><p>Haar adem stokt, haar knieën knikken bijna. Ze bijt op haar lip, houdt het geluid binnen, bang dat hij toch nog ergens is, dat een echo door het hu