Tuly Salumu – Bintje | We erven niet alleen een huidskleur, maar ook de zonde van onze vaders

Bintje groeit op in de jaren 90, in de rijzige appartementsblokken van een provinciestad — voor haar een leven lang verbonden met de geur van pilipili, het ritme van rumba en het geluid van de typmachine van haar vader. Een man die zich verliest in God en drank, die zacht en gewelddadig is, voortdurend aan- en afwezig. In Bintje schrijft Tuly Salumu een snoeihard romandebuut over identiteit, over de alledaagsheid van racisme, en over het besef dat we niet enkel een huidskleur erven, maar ook de zonde van onze vaders.

In deze achtste aflevering van Kom Maar Dichter gaan we voorbij de flaptekst — naar het proces, de twijfels en de inzichten die blijven hangen.

Bintje ligt heel dicht bij Tuly — "een beetje mijn spiegel", een op scherp gestelde versie van zichzelf. Het boek is een roman met veel fictie, maar evenveel autobiografische elementen; aanvankelijk wilde Tuly memoires schrijven, maar koos voor fictie om haar familie te beschermen. Als journalist had ze de neiging het rauwste verhaal te zoeken, en het was vooral de Schrijversacademie die haar leerde dat niet elke scène heftig hoeft te zijn — een roman heeft ook lucht nodig. Het schrijven viel samen met een werkgerelateerde depressie: in die periode lukte bijna niets nog, maar schrijven wél, en het legde een "gouden randje" over een moeilijke tijd.

We praten over hoe Bintje zich als kind bewust wordt van haar lichaam en huidskleur (mensen zeggen dat kinderen geen kleur zien, maar Tuly toont het tegendeel), en over de weg van "half" naar "dubbel" — van geloven dat je maar half bent naar beseffen dat je dubbele origine een rijkdom is, een weg die ze nog niet volledig heeft afgelegd. Over taal als kwetsuur, en over een vader die buiten vernederd wordt en thuis macht zoekt. Over de loyaliteit van kinderen naar ouders, en over het geloof dat trauma over generaties heen kan helen.

We hebben het ook over het stigmatiserende taalgebruik in het boek en waarom het erin moest, over Bob Dylan en de pijn die als een kurkentrekker door het hart gaat, en over schrijven als verbinding: "ik zal altijd een gekwetst kind blijven dat op zoek is naar verhalen van andere gekwetste kinderen." Tot slot leest Tuly een passage voor waarin haar vader haar te vroeg van school komt ophalen — twee werelden die ze het liefst uit elkaar hield.

Bintje van Tuly Salumu was de aanleiding voor dit gesprek.

Wil je geen enkele aflevering missen? Abonneer je op Kom Maar Dichter via je favoriete podcastkanaal, en schrijf je in op The Conversat