Van marinier tot wildlife protector

Boris Vos diende meer dan twintig jaar als marinier en werd uitgezonden naar Bosnië, Irak, Afghanistan en Somalië. Na zijn diensttijd ruilde hij zijn uniform in voor de Afrikaanse natuur, waar hij nu ranger-organisaties traint in de strijd tegen illegale stroperij. Want wie kracht heeft, zegt hij, draagt ook de verantwoordelijkheid om die te gebruiken voor wie zichzelf niet kan beschermen.

In deze aflevering van Mee Op Missie vertelt Boris uitvoerig over zijn uitzendingen, ziin opleiding tot tracker, maar ook over het moment dat de aanleiding was om Defensie te verlaten en een  nieuw leven in Oost-Afrika op te bouwen.

🎖️🪖🐘🦏🪖🎖️"Het voelde niet als een sprong in het diepe. Het was waar mijn hart heen ging."🎖️🪖🐘🦏🪖🎖️

Muziek: Ennio Morricone - The Ecstasy Of Gold.

De hele  Mee Op Missie playlist vind je hier.

Intromuziek: Joe Tennessee- Proud to Be a Soldier.

Wil je het verhaal van Boris Vos nog eens rustig teruglezen, dan kan dat HIER.

In deze aflevering vertelt Boris over de troep bavianen, hier het hele verhaal:

Het is laat in de middag. De zon zakt al, het licht wordt zachter. Je hoort insecten, verder is het stil. In de verte beweegt een troep bavianen door het terrein. Niet gehaast. Doelgericht. Van een afstand lijkt het rommelig. Maar hoe langer je kijkt, en hoe rustiger je observeert, hoe duidelijker het patroon wordt. Voorop lopen een paar alerte dieren. Ze stoppen. Kijken. Gaan weer door. In het midden beweegt de kern van de groep: de vrouwtjes, de jongen. Dichter bij elkaar. Rustiger. Aan de zijkanten lopen een paar grotere dieren. Niet opvallend. Wel alert. Soms klimmen ze in een boom, als uitkijkpost. En iets lager in de groep, nooit helemaal voorop, nooit veilig verstopt, beweegt het dominante mannetje. Niet op zoek naar comfort, maar naar overzicht. Omdat iemand daar moet staan. Zodra de sterkeren die verantwoordelijkheid niet dragen, kantelt het geheel. Wat eerst samenhang was, wordt onrust. En precies dat maakt de groep kwetsbaar.

En precies dát patroon herken ik.

Niet als uitzondering, maar als dynamiek. Wanneer verantwoordelijkheid en bescherming wegvallen, ontstaat er ruimte. En die ruimte wordt altijd ingevuld. Dat is waar we soms het woord bully voor gebruiken. Niet als persoon, maar als gedrag. Gedrag dat ontstaat wanneer verantwoordelijkheid uit de groep verdwijnt. Dat zie je op een schoolplein. In samenlevingen. En ook daar, in de natuur. Later, als militair, leerde ik iets essentieels. Kracht is geen recht. Kracht is een