#95 - Wat als wat je zoekt niet zit in 'nóg méér doen'?

Ik bleef zoeken naar het volgende idee, de volgende stap, de volgende oplossing, steeds in de veronderstelling dat ik ergens zou aankomen. Dat rust op mij wachtte aan de andere kant van nog even doorgaan.

Tot er een periode kwam waarin bewegen geen antwoord meer gaf.

Ik keek waar ik vroeger keek, zocht waar ik vroeger zocht en deed wat ik altijd had gedaan. Toch bleef iets in mij onrustig, alsof ik op een deur bleef duwen die niet langer open wilde.

Dat was het moment waarop ik stopte.

Niet omdat ik wist wat ik anders moest doen, eerder omdat ik geen idee meer had waar ik nog naartoe kon bewegen.

En dat voelde spannend.

Want onder al dat bewegen bleek een vraag te zitten die ik jarenlang niet had gehoord.

Wat gebeurt er wanneer ik stop met mezelf gerust te stellen? Wat gebeurt er wanneer ik stop met zoeken? Wat gebeurt er wanneer er even niets is om vast te houden?

Dus bleef ik.

Lang genoeg om het ongemak te voelen. Lang genoeg om de onrust te ontmoeten. Lang genoeg om te ontdekken wat er zichtbaar wordt wanneer je nergens meer naartoe beweegt.

En ergens daar begon ik iets op te merken.

Niet buiten mij.