“Herken je me nog?”: generaties leerlingen en leraren zien elkaar weer op reünie Jan Arentsz

Het gezicht is bekend. Even wordt er getwijfeld, dan volgt de herkenning. Een naam, een lach en niet veel later komen de verhalen van vroeger vanzelf weer boven. Zo gaat het zaterdag doorlopend tijdens de grote reünie van het Jan Arentsz in Alkmaar. Tweeduizend oud-leerlingen en (oud-)medewerkers keren er voor even terug naar hun schooltijd. "Als de eerste mensen komen, is het toch even billenknijpen."

Sommigen waren een paar maanden geleden nog leerling, anderen verlieten het Jan Arentsz meer dan een halve eeuw geleden. Voor Jan Alex Brandsma en de andere organisatoren komt zaterdag na maanden voorbereiden alles samen. Bijna iedere week werd overlegd, want tweeduizend oud-leerlingen en (oud-)medewerkers ontvangen blijkt iets ingewikkelder dan simpelweg de deuren van de school weer openzetten.

"We zijn al maanden bezig en er komt steeds meer bij", vertelt Brandsma. "Dan bedenk je dat dit nog moet, dan moet dat nog. Zo stapelt het zich telkens maar weer op." Ook het vervoer van al die bezoekers moest worden geregeld. Tweeduizend mensen met de auto laten komen, is simpelweg geen optie.

"Daar hebben we de plek niet voor", zegt Brandsma. "Daarom hebben we pendelbussen die tussen het station, De Meent en de school heen en weer rijden. Maar gelukkig zijn er ook een hoop mensen met de fiets." (tekst gaat door onder de foto)

[caption id="attachment_60236254" align="alignnone" width="2300"] Het schoolplein stond zaterdag, net als op een gewone schooldag, vol met fietsen. Dit keer alleen opvallend vaak mét kinderzitje. (foto: Streekstad Centraal)[/caption]

De gangen waar normaal leerlingen met hun tas van lokaal naar lokaal lopen of even kijken wat er in hun kluisje ligt, zijn gevuld met volwassenen die vooral veel om zich heen kijken. Naar de school, maar nog veel vaker naar elkaar.

Oud-leerlingen Marieke en Sandra weten daar alles van. Ze stonden vroeger bijna dagelijks samen op het schoolplein, maar verloren elkaar later uit het oog. Bij binnenkomst duurt het even voordat de herkenning er is. Daarna worden in rap tempo namen van oude klasgenoten genoemd. "Het gekke is dat je sommige gezichten meteen herkent", zegt Marieke lachend. "En bij een ander denk je: ik ken jou zó goed, maar waarvan? En vijf minuten later praat je gewoon weer alsof je elkaar vorige week nog hebt gezien."

Dat soort ontmoetingen zijn precies waar Brandsma en de andere organisatoren op hoopten. Maar er zat wel een uitdaging aan vast. De oudste bezoekers zijn 85 jaar of ze