הלכות אישות פרק ד׳

אין דעם שיעור ווערן געלערנט די הלכות פון פרק ד׳ אין הלכות אישות, וואס באהאנדלט ספיקות אין קידושין. דער רמב״ם קלערט אויס ווען קידושין זענען תופס און ווען נישט: ביי פארשידענע סארטן מענטשן (יתומה, חרש, שוטה, משומד), ביי פארשידענע מיני עדים (פסולי עדות של תורה און דברי סופרים), און ביי שאלות וועגן די שיעור פון שוה פרוטה און וויאזוי די קידושין דארפן אנקומען צו די פרוי׳ס רשות. אויך ווערט געקלערט די חילוק צווישן קידושין דאורייתא, מדרבנן, און ספק קידושין, און די דינים פון מיאון ביי א קטנה יתומה.

⏱️ Chapters

(00:00) הקדמה לפרק ד׳

(00:50) הלכה א – האשה מתקדשת אלא לרצונה

(05:01) הלכה ב – ויש לאיש לקדש נשים רבות כאחת

(06:06) הלכה ג – המקדש את האשה ונתן קידושיה ביד חברתה

(08:25) הלכה ד – התקדשי לי בדינר זה

(10:30) הלכה: "הניחהו על הסלע" – אויב זי זאגט ער זאל עס אוועקלייגן אויף א שטיין

(14:17) הלכה: מוכר פירות – "תן לי מעט מאלו"

(16:30) הלכה ד: המקדש בעד אחד – עדות ביי קידושין

(17:23) הלכה: פסולי עדות – של תורה, של דברי סופרים, ספק פסולי תורה

(19:34) הלכה ז׳ (המשך) — הכחשת האשה בקידושי ספק