Waar is Emil? Bij Floris Postmes

Floris leerde het ambacht zichzelf aan door naar YouTube-filmpjes te kijken. Tegenwoordig maakt en ontwerpt hij zijn handgemaakte messen in zijn eigen atelier in een oud klooster in Noorbeek. Zijn creatief vervaardigde messen krijgen steeds meer bekendheid en door zijn zelf gefabriceerde YouTube-filmpjes bereikt hij bekende en minder bekende liefhebbers van over de hele wereld. “Met dit ambacht kan ik duurzame en bruikbare “kunstvormen” van ruwe materialen creëren. Daarom zijn mijn messen meer dan gebruiksvoorwerpen, die ik met hart en ziel maak”, aldus Floris Postmes. Way of life: Ik maak damaststaal. Dat is het vouwen van lagen staal. Op die manier creëer ik een patroon binnen het mes en dat wordt uiteindelijk zichtbaar op het moment dat ik het ga etsen, in zuur. Dat komt voort vanuit Japanse technieken, het vouwen van staal, om het homogener te maken. Maar ik doe het puur voor esthetiek. Als ik dat wil doen dan heb ik ontzettend heet vuur nodig. Dan moet het staal bijna net niet tot smelttempratuur kunnen komen, tussen de 1000 en de 2000 graden. Het zijn twee soorten staal. Een staal wat uiteindelijk lichter gaat uit zien en een staal wat donkerder gaat uit zien. Het begint in mijn hoofd en daarna zet ik een aantal dingen op papier om doelgericht naar dat patroon toe te kunnen werken. Soms laat ik het patroon wat wilder en wordt het meer organisch en gaat het meer zijn eigen gang. Soms stuur ik daar heel erg in. Op een geven moment krijg je een gevoel voor hoe je dat aan het vouwen bent en hoe dat uiteindelijk er uit komt te zien en wat je moet doen om bepaalde patronen te krijgen. Ik weet dat dat in het staal zit. In de tussenstappen heb ik het een beetje gezien. Maar ik zie het pas echt en dat gebeurt pas na ongeveer twee maanden en dat is echt het magisch moment. Je weet al ongeveer hoe je profiel van je mes uitziet, maar je hebt de ziel nog niet onthult. Ik stop daar een stukje van mijn ziel in. Je probeert er als makende in zekere zin controle over te krijgen. Je moet het zien als een soort van samenspel met je materialen en je omgeving en het is niet alsof je dat volledig wil bemeesteren. Ik ga ermee naar bed met die messen en ik sta ermee op. Dat is mijn hele manier van zijn en denken geworden. Als het iets is wat je zo mooi vind en je wil daarvoor gaan dan wordt dat “the way of life”, daar kies je niet voor. Vrijheid om te creëren: Het is niet per se vanuit het doel van een mes of zo dat die fascinatie is gegroeid. Het is echt de vorm, de esthet