#22 Het Gideon Festival: Zes Jaar Vrijstaat aan het Einde van de Wereld 🎪🔊

<p>Een verjaardagsfeestje dat uit de hand liep, op de oude vuilstort van Groningen. 🎪🔊</p><p>In aflevering 22 van Verdwenen Toko&#39;s de Podcast schuift Chris weer aan: de eerste gekozen nachtburgemeester van Groningen en de man achter EM2. Vorige keer ging het over de EMG, nu over het avontuur dat daaraan voorafging. Geen winkel, geen kroeg, maar wel verdwenen — en het is onze podcast, dus wij bepalen wat een toko is. Zes edities Gideon Festival aan de Gideonweg, van 2007 tot 2012.</p><p>In deze aflevering:</p><ul><li>Waar dat terrein eigenlijk lag: een landtong tussen het oude en het nieuwe Winschoterdiep, achter de Euroborg, waar de weg gewoon doodliep. In de jaren veertig, vijftig en zestig was het de vuilstort van Groningen — daar werd alles gedumpt wat je maar kon dumpen, en er ging later simpelweg een laagje grond overheen.</li><li>Gerard Dijkstra, de rasechte Groninger met de grote baard die begin jaren negentig dat niemandsland van de gemeente huurde en er een bewonersstichting begon. Hij at graag haring, en aan diezelfde keukentafel werd het hele festival bedacht.</li><li>Hoe een verjaardagsfeestje voor vijf bewoners binnen twee weken uitgroeide tot een festival met 500 bezoekers, vijf euro entree, geen vergunning en podia van aan elkaar getimmerde pallets.</li><li>Editie twee, 2008: negen podia, drie dagen, 150 artiesten, 1500 bezoekers — en nog steeds geen vergunning. Tot de gemeente netjes belde met de vraag of meneer soms iets organiseerde.</li><li>De eerste festivalcamping van Groningen, waar de gemeente zelf nog een reglement voor moest verzinnen. Chris voelde zich als Sjakie uit Flodder: overdag bij de ambtenaar over vluchtroutes en lumens, &#39;s avonds uitleggen aan mensen die al jaren elk avond hun eigen vuur stookten dat open vuur nu niet meer mocht.</li><li>De bouwwerken: een caravan die vijftien meter de lucht in ging als chill-outplek en uitgroeide tot een toren van golfplaten, ramen, deuren en oude reclameborden, gebouwd met een hamer en spijkers uit materiaal dat langs de weg was gevonden. Met een haantje op het dak. Hij staat er nog steeds.</li><li>De subsidieanekdote van het jaar: na de eerste € 7.500 subsidie bleek er aan het eind precies € 7.500 over te zijn — in tientjes, in een doorweekte Albert Heijn-tas. Chris fietste &#39;m terug naar de Sint Jansstraat. De ambtenaar had het in 25 jaar nog nooit meegemaakt, de bewoners waren razend, en het jaar erop werd zijn aanvraag van € 15.000 meteen goedgekeurd.</li><li>Wubbo Ocke