Een prachtig gesprek over eenzaamheid met Irene Campfens (en hoe háár boek het gesprek opent)

<p>Een boek schrijven over eenzaamheid, bedoeld om het gesprek erover te openen, Irene Campfens deed dat. Daarom bewonder ik haar! Want eenzaamheid kan je hele wereld op z&#39;n kop zetten. Door Irene&#39;s pestverleden gedurende haar hele schooltijd kent ze het gevoel van je anders voelen, alleen zijn en steeds verder wegzakken in het moeras van eenzaamheid. Met haar boek maakt ze onderstaande bespreekbaar:</p>

<p><br></p>

<ul>

<li>Hoe kom je terug naar zelfliefde als je gepest bent?</li>

<li>Hoe is het Irene gelukt om dit boek te schrijven waarin ze zo ook zo veel van zichzelf laat zien?</li>

<li>Welke keuzes maakte ze voor haar boek en hoe kwetsbaar was het schrijfproces?</li>

</ul>

<p><br></p>

<p>We hebben het over het mooiste en het zwaarste van autobiografisch schrijven. Hoe ze met haar boek <em>Gedialogeerd</em> het gesprek opende en haar ruimte innam. En hoe je toch compassie kunt voelen voor de pester. </p>

<p><br></p>

<p>Mocht je denken: pfff, een gesprek over eenzaamheid, dat wordt zwaar. Wees gerust, het is een prachtig gesprek geworden waarin eenzaamheid nooit zwaar werd. </p>

<p><br><strong>Met Irene spreek ik in dit gesprek over:</strong></p>