1035. Zintegrowana stratygrafia - precyzyjna rekonstrukcja czasu geologicznego - prof. Ireneusz Wałaszczyk

<p>Wykład prof. dr hab. Ireneusza Wałaszczyka w ramach Dnia Paleontologa na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego [25 kwietnia 2026 r.]Jak geolodzy określają wiek skał i skamieniałości? Czy warstwy powstałe miliony lat temu można uporządkować z dokładnością do kilkudziesięciu, a czasem nawet kilku tysięcy lat? I dlaczego piękna skamieniałość pozbawiona informacji o miejscu znalezienia traci dużą część swojej wartości naukowej?Prof. Ireneusz Wałaszczyk opowiada o zintegrowanej stratygrafii, czyli współczesnym sposobie odczytywania czasu zapisanego w skałach. Dzisiejsza chronostratygrafia nie opiera się na jednej metodzie. Łączy dane pochodzące ze skamieniałości, składu chemicznego skał, zmian izotopowych, właściwości magnetycznych oraz cyklicznych procesów zachodzących w historii Ziemi.Punktem wyjścia jest klasyczna „triada stratygraficzna”. Litostratygrafia opisuje i porządkuje występujące w danym miejscu ciała skalne. Biostratygrafia dzieli zapis geologiczny na podstawie obecnych w nim skamieniałości i zespołów organizmów. Chronostratygrafia pozwala natomiast ustalić czas powstawania kolejnych warstw oraz korelować skały pochodzące z odległych części świata.Dlaczego kontekst znalezienia skamieniałości jest tak ważny? Nawet wyjątkowo dobrze zachowany okaz kupiony bez informacji o warstwie i stanowisku może cieszyć oko, ale ma ograniczoną wartość dla badań ewolucji i historii środowiska. Dopiero dokładne osadzenie go w profilu skalnym pozwala wykorzystać go jako źródło informacji o przeszłości.Prowadzący pokazuje, jak zbudowana jest międzynarodowa tabela chronostratygraficzna, porządkująca zapis geologiczny na eratemy, systemy, oddziały i piętra. Jej tworzenie koordynuje Międzynarodowa Komisja Stratygraficzna, skupiająca badaczy z całego świata.Jak wyznacza się granice jednostek geologicznych? Dolna granica piętra jest definiowana w starannie wybranym profilu skalnym, a miejsce to oznacza się symbolem nazywanym „złotym gwoździem”. Nie jest to jednak umowny punkt ustalony wyłącznie na podstawie wieku liczbowego. Musi być możliwy do rozpoznania i porównania w skałach występujących w różnych częściach świata.Prof. Ireneusz Wałaszczyk przedstawia rozwój metod stratygraficznych na przykładzie granicy turonu i koniaku, dwóch pięter późnej kredy. Początkowo opierano się głównie na pojedynczych grupach skamieniałości, a rozdzielczość datowania sięgała około miliona lat.Włączenie do badań kolejnych organizmów – między innymi inoceramów, amonitów, otwornic i d