#9 Als piekeren de overhand neemt

<p>Ik weet nog dat ik zwanger was van mijn zoon. Nog voor ik hem ooit had vastgehouden, maakte ik me al zorgen.</p><p>Zou alles wel goed zijn op de echo? Voel ik hem vandaag wel genoeg bewegen? Eet ik wel gezond genoeg? Wat als er iets misgaat?</p><p>En toen hij geboren werd, dacht ik ergens dat die zorgen wel zouden verdwijnen.</p><p>Maar eigenlijk veranderden ze gewoon van vorm; eerst ging het over slapen en drinken. Daarna over koorts. Later over school, vriendjes, zelfvertrouwen...</p><p>Het viel me op dat er altijd wel iets was om me zorgen over te maken. Wellicht verdwijnen de zorgen nooit helemaal. Misschien hoort bezorgdheid zelfs een beetje bij het moeder zijn.</p><p>Maar ik ontdekte ook dat er een groot verschil is tussen liefdevolle betrokkenheid en voortdurend leven vanuit angst.</p><p>Want wanneer mijn hoofd steeds bezig was met wat er allemaal fout kon gaan, miste ik soms precies wat er op dat moment goed ging. Ik was lichamelijk aanwezig, maar mentaal voortdurend in een toekomst die misschien nooit zou komen.</p><p>Gelukkig besefte ik dat op tijd. Niet dat ik nooit meer bezorgd ben (allesbehalve zelfs). Maar omdat ik steeds opnieuw probeer terug te keren naar het enige moment waarop ik echt iets kan betekenen voor mijn kind. Dit moment.</p>