#632 Als je niet hebt geleerd dat je emoties gedragen kunnen worden

Naar aanleiding van een vorige aflevering 622 kreeg ik een mooie, eerlijke reactie: “Ik zou het niet anders gedaan hebben dan die moeder. Ik snap niet wat die ouders verkeerd deden.”

Hier heb ik een verdiepende aflevering over opgenomen..

Niet omdat het over fout doen gaat…. Maar omdat zo’n moment iets zichtbaar maakt: wat gebeurt er als je zelf nooit hebt geleerd dat jouw emoties er kunnen zijn? Dat iemand bij je is en blijft? Als je gewend bent geraakt om het zelf te doen, zelf te dragen, weg te stoppen en weer door te gaan? En er dan kinderen (of cliënten) nodig hebben dat jij hun emotie reguleert…

Hoe anders is het wanneer je verdrietig bent en iemand zegt dat je hiermee moet ophouden en stil moet zijn.. er eigenlijk alles aan doet dat het zo snel mogelijk stopt…

Of als iemand met zachte ogen naast je komt zitten en vanuit aanwezigheid en afstemming zegt: ik zie je. Ik ben hier. Het mag er zijn, jij mag er zijn, ook als het even veel is.. ik blijf bij je. Dan word het gedragen en krijgt het ruimte..

Misschien mogen we hier, zonder oordeel, opnieuw naar leren kijken.

—

Word je wakker met een onrustig gevoel in je lijf, alsof je meteen al ‘aan’ staat en al achterloopt nog voor de dag begint?

Waar je meteen moet zorgen en dragen, je hoofd volloopt, je adem hoog zit en je geen echte rust voelt, ook niet na slapen?

Altijd een constant sluimerend schuldgevoel. Alsof je het nooit goed genoeg kan doen en er geen ruimte is voor jou.

Je draagt veel voor anderen. Je helpt, redt, voelt je verantwoordelijk: voor je partner, je kinderen en cliënten. Je blijft aanpassen en doorgaan. In je relatie loop je vast in steeds dezelfde dynamieken. Naar je kinderen reageer je soms anders dan je wilt, en dat doet pijn.

Je voelt alles, maar draagt het alleen. Je wilt er zijn, maar raakt jezelf steeds meer kwijt. Je voelt je onzeker. Ook al werk je als therapeut, coach of psycholoog.