De sprookjesachtige wereld van Isabella van Maaren

Van vergeten Nederlandse volksverhalen tot felgekleurde draken: de Nijmeegse illustrator Isabella van Maaren brengt met haar tekeningen fantasiewerelden tot leven. Tijdens Elfia Arcen vertelt ze over haar liefde voor sprookjes, haar zoektocht naar een eigen stijl en waarom je als beginnend kunstenaar vooral veel lelijke dingen moet durven maken.Een meisje ligt te slapen op de rug van een paard, tegen een felroze hemel. Even verderop kijkt een dreigende zwarte wolf je aan. En tussen de sterren zweeft een draak in bijna fluorescerende tinten rood en roze. Het zijn beelden die onmiddellijk vragen oproepen. Wie is dat meisje? Waar komt die wolf vandaan? En waar vliegt die draak naartoe?

Tijdens Elfia Arcen blijf ik staan bij een kraampje met de naam “Theeleut Tekeningen”. De illustraties vallen me meteen op door hun bijzondere kleuren en sprookjesachtige sfeer. Achter de kraam staat Isabella van Maaren, een illustrator uit Nijmegen die duidelijk een zwak heeft voor fantasie, folklore en, zoals de naam van haar onderneming al verraadt, thee.

„Ik hou erg van veel felle kleuren, ook als het niet per se logisch is”, vertelt ze. „Of wat roze lucht of zo. En sterretjes en glitters en veel waterverf. Beetje vloeiende kleurtjes.”

Het resultaat is een verzameling kleine werelden waarin je als bezoeker gemakkelijk verdwaalt. Maar achter sommige van die tekeningen blijken verhalen schuil te gaan die veel ouder zijn dan je zou verwachten.

Vergeten sprookjes uit eigen land

Het slapende meisje op het paard blijkt Liesje te zijn, een personage uit een oud Noord-Hollands sprookje over het zeepaard van Volendam. Isabella vertelt hoe het meisje zich niet thuis voelt tussen de mensen en vriendschap sluit met een magisch paard. Uiteindelijk vluchten ze samen de zee in.

De zwarte wolf daarnaast komt uit een heel ander verhaal: de weerwolf van Bladel, een sprookje uit Brabant.

Beide illustraties maakte Isabella voor haar boek Sprookjes uit heel Nederland, waarin ze twaalf volksverhalen uit verschillende Nederlandse provincies heeft verzameld, herschreven en geïllustreerd.

Opvallend genoeg begon dat boek als een schoolopdracht. Voor haar eindproject aan de kunstacademie mocht Isabella zelf kiezen wat ze wilde maken. Een docent stelde voor om een bestaand sprookje te illustreren, zodat ze niet ook nog zelf een verhaal hoefde te schrijven.

Maar toen Isabella op zoek ging naar geschikte sprookjes, ontdekte ze hoeveel Nederlandse volksverhalen ze eigenlijk niet kende.

„Toen kwam ik zove