Vroeger haatte ik de volle maan #11

In deze aflevering gaat het over de maan. Over haar vier fases en het ritme dat ze elke maand opnieuw maakt. Geen les astronomie, wel een kompas voor jouw leven van elke dag.

Want de vraag is niet óf je iets in gang zet. De vraag is wanneer. Wanneer mag je starten, wanneer mag je doorzetten, en wanneer mag je loslaten? Daar zit vaak de spanning. We willen altijd vooruit, terwijl het leven in fases beweegt.

En dat gaat veel verder dan je agenda. Het gaat over hoe je leeft.

Herken je dit?

Alles voelt dringend. Je start iets nieuws, en nog iets, en nog iets. Je lijst wordt langer, je energie korter. En rond de volle maan ben je plots kort van lont, slaap je slecht of vlieg je uit om niks. Zonder te snappen waar dat vandaan komt.

Zo was het bij mij ook. De volle maan wou ik gewoon overleven. De nieuwe maan zag ik niet, dus die bestond niet. Volgende taak, volgende dag, volgende maand.

Tot ik merkte dat de ene volle maan me helemaal anders raakte dan de andere. De ene keer lag ik wakker van mijn werk. De andere keer van iets in een relatie. Dat fascineerde me zo hard dat ik astrologie ben gaan studeren.

Wat er echt speelt

We leven alsof alles in een rechte lijn moet groeien. Altijd starten. Altijd bouwen. Altijd meer.

Maar niets in de natuur groeit zo. Er is een tijd om te zaaien. Een tijd om te groeien. Een tijd om te oogsten. En een tijd om te rusten.

Wie alleen zaait, raakt vol. Op den duur kan er niets meer bij.

De maan maakt dat ritme zichtbaar. Ze geeft je geen garanties, wel oriëntatie. Zo zie je wat nu aandacht mag krijgen, en wat nog even kan wachten.